Game is serious. فقط برای اسم شرکت نیست.

اول توجه، بعد رفتار.

حقوق زمان می‌خرد؛ به‌تنهایی مالکیت معنادار روی نتیجه یا حقیقت میدانی که پیش‌بینی به آن وابسته است را نمی‌خرد. وقتی آدم‌ها وارد چارچوبی شفاف و درست طراحی‌شده می‌شوند، توجه، خلاقیت و تضاد اهدافی می‌آورند که می‌توانید ببینید. حرفی که شنیدنش راحت نیست ولی مهم است: خیلی از مشوق‌ها در کار همیشه همان مکانیک مشارکت بوده‌اند، فقط نام‌شان قدیمی‌تر است. موضوع «سرگرمی به‌جای کار» نیست؛ یک لایهٔ نازک از خطر و روایت روی کاری که به عادت خشک تبدیل شده، و بعد ثبت اینکه واقعاً چه می‌کنند. ما هنوز همین‌طور می‌سازیم: موقعیت‌های اجتناب‌ناپذیر، دبریف ساختاریافته، سیگنال هم‌گروهی برای رهبران فروش و آموزش. نه گشت تفریحی، نه نمایشِ شاد. شواهدی که بتوانید دوباره از آن استفاده کنید.